A.I of E.I that’s the question
Het huis op wielen staat gereed voor vertrek. Het heeft langer geduurd dan wij eigenlijk wilden maar er waren zaken die onze aanwezigheid vereiste. Zoals de naamonthulling van een brug, vernoemd naar mijn oom, Eef Overdam, die in de oorlog is omgekomen en het overlijden van mijn schoonmoeder. Maar nu zijn we op pad. Lekker weg met onze harige spring in het veld Floki. We gaan richting Zuid Frankrijk. Het weer zal daar vast beter zijn dan in Boskoop. Het weer maakt mij niet veel uit alleen het weg zijn van alle drukte is een verademing. Ik heb het tot net na Parijs kunnen volhouden om niet met een landkaart op schoot te reizen maar nu is het genoeg. Ik wil en moet een landkaart hebben. Ik kan mezelf geen voorstelling geven waar ik ben op het kleine scherm van de Ipad die de route aangeeft. Ik ben een ouderwetse trien die graag het overzicht wil houden. Deze trip heb ik mezelf ook een doel gesteld. Al ruim 4 jaar ben ik bezig aan mijn boek over mijn werkzaamheden bij de KLM. Het schiet voor geen meter op want elke keer komt er wel weer iets tussen. Leuke dingen hoor, maar ja daar win je de oorlog niet mee en komt mijn boek niet af.
Oradour sur Glane is niet echt een leuke plek, maar na twintig jaar wil ik het toch weer bezoeken. Waarom? Ik weet het niet. Misschien door alles wat nu gaande is in de wereld. Het lijkt wel of er altijd strijd moet zijn. Mondiaal of kleinschalig. Maar nu is het een en al rust op de camping Les Angeles in Seissan. Een heerlijk gastvrij ontvangst met de zon op onze bol. Het rondreizen is een weldaad voor mens en dier. Als het ergens niet bevalt dan rol je gewoon je snoer in en ga je er van tussen. De google mevrouw wijst je de weg naar volgende bestemming. Nu heeft zij niet altijd de beste route. Via de kaart is er een route die wellicht beter is die bochten, kleine plaatsjes en rotondes ontwijken. Toch zegt de AI vriendin dat we anders moeten. Het is korter, ja twee minuten! Ik heb E.I. Eigen Inzicht in plaats van A.I, Artificial Intellligence. Het is een zware competitie maar we gaan het zien deze reis. Na vijftien rotondes, super smalle wegen en floki die scheel uit zijn ogen kijkt van de misselijkheid zijn we inderdaad drie minuten eerder op de bestemming. De A.I vriendin wint het weer van de E.I echtgenote. Gelukkig hebben we een mooie plek en zitten we, na een wandeling met Floki, heerlijk in de zon. Argeles sur Mer is heerlijk, de zon schijnt volop en de zee ruist in de verte. De wandeling naar Coullion is pittig. We moeten de rotswand trotseren en ik heb Flo in de draagzak op mijn buik hangen en een rugzakje met alle benodigdheden op mijn rug. Het is in totaal wel 10 kilo extra maar ik ben best in evenwicht zo. Die extra kilo’s zijn ook goed voor de conditie. Toevallig is er markt, de gezelligheid straalt er vanaf en ook het fort is prachtig van de buitenkant. Binnen mogen wij niet, No animales. Waar is de tijd gebleven dat dieren overal welkom waren en zich nuttig maakte in de stinkende en vol ongedierte zittende forten. Het Kasteel van Tarascon doet niet moeilijk die vinden het prima dat alleen de geur van Floki de muizen zal doen verdwijnen. De volgende morgen zit er een reuze pad in Floki zijn tent. Is dit de prins van het kasteel? De kus van Floki heeft geen effect, het blijft een pad. Sprookjes zijn het dus. En wat moeten we met een prins? We hebben maar twee slaapplekken. Over naar de orde van de dag. Een heerlijke wandeling samen met Flo en daarna breken we de boel op om verder te reizen en Back to basic zou ik zeggen. Helemaal basic kan natuurlijk niet. Waar zouden we zijn zonder internet en de google mevrouw die steevast begint te blèren als we in een leuk gesprek zitten. In Alpe de d’huez is het weer niet geweldig maar de uitzichten zijn prachtig. De laag hangende bewolking geeft een spookachtig beeld. Helaas zijn alle campings dicht en ook enkele passen zijn al gesloten waardoor we de beroemde berg niet kunnen beklimmen en zijn we genoodzaakt om naar Grenoble terug te keren. De campings sluiten hier al zo rond half oktober maar in Grenoble is de camping jaarrond open. De toppen zijn al met sneeuw bedekt en de uit Nederland meegebrachte erwtensoep is een weldaad. Ja je blijft
Het huis op wielen staat gereed voor vertrek. Het heeft langer geduurd dan wij eigenlijk wilden maar er waren zaken die onze aanwezigheid vereiste. Zoals de naamonthulling van een brug, vernoemd naar mijn oom, Eef Overdam, die in de oorlog is omgekomen en het overlijden van mijn schoonmoeder. Maar nu zijn we op pad. Lekker weg met onze harige spring in het veld Floki. We gaan richting Zuid Frankrijk. Het weer zal daar vast beter zijn dan in Boskoop. Het weer maakt mij niet veel uit alleen het weg zijn van alle drukte is een verademing. Ik heb het tot net na Parijs kunnen volhouden om niet met een landkaart op schoot te reizen maar nu is het genoeg. Ik wil en moet een landkaart hebben. Ik kan mezelf geen voorstelling geven waar ik ben op het kleine scherm van de Ipad die de route aangeeft. Ik ben een ouderwetse trien die graag het overzicht wil houden. Deze trip heb ik mezelf ook een doel gesteld. Al ruim 4 jaar ben ik bezig aan mijn boek over mijn werkzaamheden bij de KLM. Het schiet voor geen meter op want elke keer komt er wel weer iets tussen. Leuke dingen hoor, maar ja daar win je de oorlog niet mee en komt mijn boek niet af.
Oradour sur Glane is niet echt een leuke plek, maar na twintig jaar wil ik het toch weer bezoeken. Waarom? Ik weet het niet. Misschien door alles wat nu gaande is in de wereld. Het lijkt wel of er altijd strijd moet zijn. Mondiaal of kleinschalig. Maar nu is het een en al rust op de camping Les Angeles in Seissan. Een heerlijk gastvrij ontvangst met de zon op onze bol. Het rondreizen is een weldaad voor mens en dier. Als het ergens niet bevalt dan rol je gewoon je snoer in en ga je er van tussen. De google mevrouw wijst je de weg naar volgende bestemming. Nu heeft zij niet altijd de beste route. Via de kaart is er een route die wellicht beter is die bochten, kleine plaatsjes en rotondes ontwijken. Toch zegt de AI vriendin dat we anders moeten. Het is korter, ja twee minuten! Ik heb E.I. Eigen Inzicht in plaats van A.I, Artificial Intellligence. Het is een zware competitie maar we gaan het zien deze reis. Na vijftien rotondes, super smalle wegen en floki die scheel uit zijn ogen kijkt van de misselijkheid zijn we inderdaad drie minuten eerder op de bestemming. De A.I vriendin wint het weer van de E.I echtgenote. Gelukkig hebben we een mooie plek en zitten we, na een wandeling met Floki, heerlijk in de zon. Argeles sur Mer is heerlijk, de zon schijnt volop en de zee ruist in de verte. De wandeling naar Coullion is pittig. We moeten de rotswand trotseren en ik heb Flo in de draagzak op mijn buik hangen en een rugzakje met alle benodigdheden op mijn rug. Het is in totaal wel 10 kilo extra maar ik ben best in evenwicht zo. Die extra kilo’s zijn ook goed voor de conditie. Toevallig is er markt, de gezelligheid straalt er vanaf en ook het fort is prachtig van de buitenkant. Binnen mogen wij niet, No animales. Waar is de tijd gebleven dat dieren overal welkom waren en zich nuttig maakte in de stinkende en vol ongedierte zittende forten. Het Kasteel van Tarascon doet niet moeilijk die vinden het prima dat alleen de geur van Floki de muizen zal doen verdwijnen. De volgende morgen zit er een reuze pad in Floki zijn tent. Is dit de prins van het kasteel? De kus van Floki heeft geen effect, het blijft een pad. Sprookjes zijn het dus. En wat moeten we met een prins? We hebben maar twee slaapplekken. Over naar de orde van de dag. Een heerlijke wandeling samen met Flo en daarna breken we de boel op om verder te reizen en Back to basic zou ik zeggen. Helemaal basic kan natuurlijk niet. Waar zouden we zijn zonder internet en de google mevrouw die steevast begint te blèren als we in een leuk gesprek zitten. In Alpe de d’huez is het weer niet geweldig maar de uitzichten zijn prachtig. De laag hangende bewolking geeft een spookachtig beeld. Helaas zijn alle campings dicht en ook enkele passen zijn al gesloten waardoor we de beroemde berg niet kunnen beklimmen en zijn we genoodzaakt om naar Grenoble terug te keren. De campings sluiten hier al zo rond half oktober maar in Grenoble is de camping jaarrond open. De toppen zijn al met sneeuw bedekt en de uit Nederland meegebrachte erwtensoep is een weldaad. Ja je blijft
