Niemand is een binnen mens
De herfst dient zich nu zo stilletjes aan. De bladeren verschieten van kleur. Van felgroen gaan ze nu naar alle tinten oranje en geel, om, als ze bruin zijn, neer te dalen op de grond. De wind speelt ermee en uiteindelijk komen ze op grote hopen bij elkaar. Ik vind het altijd heerlijk om door die hopen te banjeren. Het ritselen en de geur heeft een heerlijke uitwerking op mijn humeur. Niet dat ik een chagrijnige oude vrouw ben hoor! Alleen de wintermaanden hebben toch een andere werking op de mens haar psyché. Dat is ook zo met vakantie. Het gros van de bevolking wil en gaat in de zomermaanden er op uit. Het zijn de maanden om buiten je vertier te zoeken, of het nu dichtbij huis is of in een ander ver en vreemd land. Het zit er gewoon ingebakken. Wij hebben jaren geleden al bedacht om het tegenovergestelde te doen. Wij skippen die drukke warme maanden. Daarbij komt dat onze tuin er dan op haar mooist bij ligt en dat willen wij niet missen. Nou “er bij liggen” is er niet echt bij met onze tuin. Er zal toch hard gewerkt moeten worden om het er een beetje toonbaar te laten blijven. Veel werk maar mij hoor je niet klagen. Lekker buiten met je handen in de grond is een weldaad voor je hoofd. Mijn armen, handen en benen daarentegen hebben het wat zwaarder. De doornen die prikken en spontane aanvallen van Floki die zich verschuilt onder de struiken laten hun sporen na. De camper staat weer voor de deur. Floki houdt die vanachter het keukenraam goed in de gaten. Nee, we gaan echt niet weg zonder jou kereltje. Nou ja kereltje, ondertussen is hij al een flinke knul geworden. De temperatuur daalt per dag flink en we zullen genoeg gas mee moeten nemen om het aangenaam te houden. Sinds kort heb ik mijn hardloopschoenen weer gevonden. Na zeven marathons dacht ik dat het wel genoeg zou zijn maar toch bleef het maar kriebelen. Nu geen verplichte training maar gewoon lekker een stukje rennen. Heb ik een dag geen zin, dan ga ik gewoon niet. Nu we weg zijn is het rennen nog leuker geworden. Niet het zelfde rondje maar elke keer een ander prachtig plekje waar we zijn neergestreken.
De hele nacht giert de wind al over de camping. We liggen af en toe te schudden in ons bed. Ik draai me nog maar een keer lekker om en Flo vindt het allemaal prima zo onder het dekbed. Hij is een echte koukleum. In de ochtend snel naar buiten voor zijn wandeling en behoefte en meneer zit dan al weer snel van achter het raam naar de langs vliegende bladeren te kijken. Mijn hardloopuitrusting ligt klaar. Dat doe ik altijd de avond ervoor . Het is het teken dat ik eruit moet om achter mijn neus aan te gaan rennen. Oké, kleren en schoenen aan en gaan. De lucht is helder en vol zuurstof. Na ruim een half uur kom ik tot de ontdekking dat ik wel mijn oortjes in heb maar vergeten ben de muziek aan te zetten. Muziek is dus helemaal niet nodig als je in de buitenlucht bent. Ik heb genoeg aan het ruisen van de wind en de vogeltjes die er lustig op los twitteren. Er zijn toch nog meer buitenmensen dan ik dacht. Mountainbikers en wandelaars hebben mijn hardloop route ook gevonden. Het is ook een prachtige route langs een snel stromend beekje met een uitzicht over de landerijen. Ondertussen is het beginnen te regenen. Eerst een soort van miezer maar alras heeft iemand daarboven besloten om de stop uit de badkuip te trekken. Schuilen heeft geen zin, natter dan nat kan ik nu niet meer worden. Tegen de wind in en met slagregen in mijn gezicht voelt het gewoon heerlijk. In de verte zie ik de camper staan. Floki zit voor het raam te wachten op mijn thuiskomst. Als hij mij ziet begint hij te miauwen. Snel verandert hij van positie richting de deur. Hij denkt te ontsnappen. Dikke druppels vallen op zijn kop en met honderd kilometer per uur stormt hij weer naar binnen. Drijfnat stap ik de camper binnen. Ik pak mijn toilettas en verdwijn weer, nu richting het douchegebouw. Floki snapt er niets van. Gaat ze nu weer dat hondenweer in, ze lijkt wel gek. Na een heerlijke warme douche voel ik me zowel innerlijk als uiterlijk schoon en fris en kan mijn dag beginnen. Het ontbijt staat klaar en het is behaaglijk warm in de camper. Het weer klaart op en er verschijnt zelfs een waterig zonnetje. De temperatuur valt ook best mee. Natuurlijk moet ik wel een trui en jas aan maar dat is niet erg. Zelfs Floki wil nu wel naar buiten voor zijn middagwandeling. Hij rent en vliegt achter de bladeren aan of dat zijn leven er van af hangt. De wind maakt dat hij de kolder in zijn kop heeft. Donkere wolken komen onze kant op en we houden het niet droog voordat we terug zijn. De eerste druppels vallen al snel. Floki reageert alsof hij met steentjes bekogeld wordt. Nee joh sufferd, het zijn maar regendruppels. Meneer vindt het helemaal niks. De weg terug gaat tien keer sneller met regen dan zonder. Ook Floki is nu zeiknat. Binnen gooi ik een handdoek over hem heen en daarna gaat hij zichzelf droog likken. Nu is hij geen geweldige poetser en hij geeft de droogmaakklus al snel op. Vervolgens vertrekt hij naar het slaapgedeelte van de camper. Met een big smile ligt hij languit op bed te genieten.
We zitten aan een dampende kop soep ook na te genieten van een heerlijke dag want niemand is een binnen mens ook niet wanneer je als een verzopen kat terugkomt.