Wat een Vrijheid
Na een test weekend in Zoeterwoude op camping Rustdam is de rust nog niet weergekeerd in het lijf
van Floki maar wel in ons brein. Ook het bezoek aan oma in het verzorgingshuis was een succes. De
oudjes vonden het maar wat leuk om een camper het parkeerterrein op te zien rijden en dan ook
getrakteerd te worden op een echte, levende poes. Met verbazing kijken ze naar onze camper en
kunnen maar niet bevatten dat daar alles in zit wat je nodig hebt. Ook een WC? Ja, ook een WC. En
die poes leeft ook ech ? Ja, die poes leeft ook echt. De stralende gezichten van die oudjes is prachtig
om te zien. Maar nu zijn we verder van huis om even uit de hektiek te vluchten. Floki is deze keer
niet echt blij met de autorit. De vele rotondes brengen hem uit zijn evenwicht en de snelweg gaat
hem te snel. Het voorbij razende verkeer is eng. Zelfs de lievelingssnoepjes maken geen indruk. Toch
maar even volhouden. We staan op een, bijna, privé camping. Niet gek natuurlijk als je direct op pad
gaat als het seizoen begint. Het weer is geweldig en ik ben blij dat ik mijn korte broek heb ingepakt
en die gaat dan ook gelijk aan. Flo is al op onderzoek geweest. De tracker werkt goed maar voor de
zekerheid zit hij toch maar even aan een lijntje. Toch weet hij het voor elkaar te krijgen om er in een
spurt vandoor tegaan en boven in de, enige, boom op de camping te eindigen. Met een kop van “jij
komt mij toch wel redden” zit hij daar het mooie Limburgse landschap te aanschouwen. Het tuigje is
niet meer heilig. Meneer heeft een manier gevonden om zich eruit te bevrijden. Op naar PetsPlace
voor een nieuw tuig. Gelijk neem ik een nieuw speeltje mee.Een stokje waaraan een elastiekje zit
met aan het einde een vogel die ook nog een piepend vogelgeluid maakt. Het werkt, elke keer als
het piepende vogeltje afgaat komt hij keihard aanrennen. De vogel is gevangen, beroofd van zijn
vrijheid en is een speelbal van de poes. Het heerlijke vrije gevoel om weer op pad te zijn met ons
mobiele huis is een weldaad voor elke camperaar. Gelukkig hebben we de motor mee want fietsen is
geen optie en zeker niet met onze ouderwetse zelf aangedreven fietsen. Floki gaat niet mee op de
motor maar blijft de camper bewaken als wij door het heuvelachtige landschap toeren. Met een
briefje in mijn jas, waarop het adres van de camping met de info dat er een poes in de camper zit, ga
ik met een gerust gevoel weg.
We gaan nu richting Munster. De proef om 6 uur in een rijdende camper te zitten is goed doorstaan.
Opbouwen van afstanden is wat we nu moeten doen en even alleen achter blijven is nu de ook goed
afgerond. In de volle zon komen we aan in Munster, vlakbij Colmar. Onderweg zien we het
vrijheidsbeeld op een rotonde staan!!! Vreemd, is die teruggekeerd uit New York? De camping is
heerlijk rustig en we staan aan een stromende rivier. Het kabbelende water is meer dan rustgevend.
Floki is gek op water dus die moet ik in de gaten houden. Geen zin om achter hem aan te zwemmen
en de stroom is best sterk. Ik moet er niet aan denken om ergens uit te komen waar ik geen vervoer
terug heb met een verzopen kat. Colmar is nu nog rustig, toch kan ik me voorstellen hoe dit in het
hoogseizoen zou kunnen zijn. Wat me wel verbaasd is dat er veel, zwaarbewapende, politie op straat
is. Zo gevaarlijk zijn we nu ook weer niet. Maar ja, alles voor onze veiligheid. Fijn dat er mensen zijn
die borg staan voor die veiligheid en tegelijkertijd jammer dat het zo moet. De prachtige vakwerk
huizen zijn typisch Duits terwijl we toch echt in Frankrijk zijn. Straatnamen en plaatsen zijn allemaal
in het Duits. Dat hebben ze maar zo gelaten na een ping pong wedstrijd waar Frankrijk als winnaar uit
de strijd is gekomen. Ergens in een achteraf straatje zien wij bij toeval een klein museum van
Bartholide. Geboren in Colmar en de architect van het vrijheidsbeeld. Nu valt het kwartje. Helaas is
het museum gesloten. We volgen de koperen driekantige aanwijzingen van in de in de straten
geplaatste vrijheidsroute. In Nederland hebben wij de stolperstenen die het verhaal van mensen
vertelt waar zij tijdens de WOII ondergedoken hebben gezeten. Voor het huis van mijn moeder ligt er
ook een. Zij heeft nooit geweten dat er in haar huis onderduikers zaten. Het verhaal is triest maar
ook prachtig en ontroerend hoe mensen elkaar helpen in barre tijden. De volgende stop is Triberg.
Op zoek naar de grootste koekoeksklok van de wereld en de bijzondere kledendracht met een
bijpassende hoed die versierd is met pompoenen. Zwarte als getrouwd bent en rode als het feest is.
We wachten geduldig tot de enorme koekoek, 150 kilo, een keer naar buiten komt en even de
vrijheid kan snuiven. Toch fijn dat hij dat twee keer per uur mag doen. We laten ons niet beperken
in die vrijheid en die pompoen hoed ga ik ook niet dragen ook al is het feest. Dank je de KoekKoek!
Na een test weekend in Zoeterwoude op camping Rustdam is de rust nog niet weergekeerd in het lijf
van Floki maar wel in ons brein. Ook het bezoek aan oma in het verzorgingshuis was een succes. De
oudjes vonden het maar wat leuk om een camper het parkeerterrein op te zien rijden en dan ook
getrakteerd te worden op een echte, levende poes. Met verbazing kijken ze naar onze camper en
kunnen maar niet bevatten dat daar alles in zit wat je nodig hebt. Ook een WC? Ja, ook een WC. En
die poes leeft ook ech ? Ja, die poes leeft ook echt. De stralende gezichten van die oudjes is prachtig
om te zien. Maar nu zijn we verder van huis om even uit de hektiek te vluchten. Floki is deze keer
niet echt blij met de autorit. De vele rotondes brengen hem uit zijn evenwicht en de snelweg gaat
hem te snel. Het voorbij razende verkeer is eng. Zelfs de lievelingssnoepjes maken geen indruk. Toch
maar even volhouden. We staan op een, bijna, privé camping. Niet gek natuurlijk als je direct op pad
gaat als het seizoen begint. Het weer is geweldig en ik ben blij dat ik mijn korte broek heb ingepakt
en die gaat dan ook gelijk aan. Flo is al op onderzoek geweest. De tracker werkt goed maar voor de
zekerheid zit hij toch maar even aan een lijntje. Toch weet hij het voor elkaar te krijgen om er in een
spurt vandoor tegaan en boven in de, enige, boom op de camping te eindigen. Met een kop van “jij
komt mij toch wel redden” zit hij daar het mooie Limburgse landschap te aanschouwen. Het tuigje is
niet meer heilig. Meneer heeft een manier gevonden om zich eruit te bevrijden. Op naar PetsPlace
voor een nieuw tuig. Gelijk neem ik een nieuw speeltje mee.Een stokje waaraan een elastiekje zit
met aan het einde een vogel die ook nog een piepend vogelgeluid maakt. Het werkt, elke keer als
het piepende vogeltje afgaat komt hij keihard aanrennen. De vogel is gevangen, beroofd van zijn
vrijheid en is een speelbal van de poes. Het heerlijke vrije gevoel om weer op pad te zijn met ons
mobiele huis is een weldaad voor elke camperaar. Gelukkig hebben we de motor mee want fietsen is
geen optie en zeker niet met onze ouderwetse zelf aangedreven fietsen. Floki gaat niet mee op de
motor maar blijft de camper bewaken als wij door het heuvelachtige landschap toeren. Met een
briefje in mijn jas, waarop het adres van de camping met de info dat er een poes in de camper zit, ga
ik met een gerust gevoel weg.
We gaan nu richting Munster. De proef om 6 uur in een rijdende camper te zitten is goed doorstaan.
Opbouwen van afstanden is wat we nu moeten doen en even alleen achter blijven is nu de ook goed
afgerond. In de volle zon komen we aan in Munster, vlakbij Colmar. Onderweg zien we het
vrijheidsbeeld op een rotonde staan!!! Vreemd, is die teruggekeerd uit New York? De camping is
heerlijk rustig en we staan aan een stromende rivier. Het kabbelende water is meer dan rustgevend.
Floki is gek op water dus die moet ik in de gaten houden. Geen zin om achter hem aan te zwemmen
en de stroom is best sterk. Ik moet er niet aan denken om ergens uit te komen waar ik geen vervoer
terug heb met een verzopen kat. Colmar is nu nog rustig, toch kan ik me voorstellen hoe dit in het
hoogseizoen zou kunnen zijn. Wat me wel verbaasd is dat er veel, zwaarbewapende, politie op straat
is. Zo gevaarlijk zijn we nu ook weer niet. Maar ja, alles voor onze veiligheid. Fijn dat er mensen zijn
die borg staan voor die veiligheid en tegelijkertijd jammer dat het zo moet. De prachtige vakwerk
huizen zijn typisch Duits terwijl we toch echt in Frankrijk zijn. Straatnamen en plaatsen zijn allemaal
in het Duits. Dat hebben ze maar zo gelaten na een ping pong wedstrijd waar Frankrijk als winnaar uit
de strijd is gekomen. Ergens in een achteraf straatje zien wij bij toeval een klein museum van
Bartholide. Geboren in Colmar en de architect van het vrijheidsbeeld. Nu valt het kwartje. Helaas is
het museum gesloten. We volgen de koperen driekantige aanwijzingen van in de in de straten
geplaatste vrijheidsroute. In Nederland hebben wij de stolperstenen die het verhaal van mensen
vertelt waar zij tijdens de WOII ondergedoken hebben gezeten. Voor het huis van mijn moeder ligt er
ook een. Zij heeft nooit geweten dat er in haar huis onderduikers zaten. Het verhaal is triest maar
ook prachtig en ontroerend hoe mensen elkaar helpen in barre tijden. De volgende stop is Triberg.
Op zoek naar de grootste koekoeksklok van de wereld en de bijzondere kledendracht met een
bijpassende hoed die versierd is met pompoenen. Zwarte als getrouwd bent en rode als het feest is.
We wachten geduldig tot de enorme koekoek, 150 kilo, een keer naar buiten komt en even de
vrijheid kan snuiven. Toch fijn dat hij dat twee keer per uur mag doen. We laten ons niet beperken
in die vrijheid en die pompoen hoed ga ik ook niet dragen ook al is het feest. Dank je de KoekKoek!
